Die ochtend bracht ons opnieuw veel wind. De ipad stond vol met info over de coupe in Turkije. Waar gaat de wereld naar toe. Eerst Nice, nu dit. Zolang er mensen samen leven,zullen er dingen gebeuren, wat de een wil, en de ander absoluut niet. Daar we ons verwennings niveau opgekrikt hebben , naar “iedere dag verse broodjes “, ging ik op pad voor een keuze uit 4 bakkers. De eerste die ik tegen kwam bezorgde mij was goed voor ons dagelijks brood. Bij de bladen winkel stond een groep mensen te wachten dat de winkel open ging , om de krant te bemachtigen. Terug naar de boot, nogmaals via internet de nodige info opgehaald. Vroege vogels waren al vertrokken, late vogels gingen nog even de stad in . Wij startte de motor en begonnen onze vervolg reis naaar Grou. Bij Leeuwarden tot twee maal toe een wachttijd bij een spoorbrug. Zondag wachten de schepen op ons, wanneer wij met de trein naar huis gaan. Het heeft toch altijd wel wat, om door de vaarten van Friesland te varen, door de polders met zijn boerderijen, zijn paarden en zijn koeien. Zonder verdere oponthoud arriveerden we in Grou. Ons plekje aan de kopsteiger , werd geweigerd, en daarvoor in de plaats kregen we een eigen steiger. Hier werden we zeker niet minder van. Annemieke dook haar boek weer in, en ik deed een wandeling door Grou, waar ik een winkel van schilderijen bezocht. De eigenaar deed zijn verhaal, over de schilderijen, de schilders, en over zichzelf. Altijd weer leuk. Terug aan boord, was het tijd voor een wijntje, de krant, en het genot, wat er zoal langs vaart. Die avond kwam er een klein klippertje bij ons , langszij liggen. Net aangekocht, bouwjaar 1924, en kompleet gerenoveerd. De eigenaar moest alles nog leren, de schipper was de schipper. Opgehaald in Ijlst, en opweg naar Lauwersoog. De eigenaar wilde gelijk al aan de wijn, terwijl ze nog moesten eten. Ik adviseerde dat eerst te doen, daar de keukens om 9 uur sluiten. Van het wijntje is nooit meer wat gekomen, althans , niet met ons.